Skip to main content

බණ්ඩාර දිසානායකගේ පෞද්ගලික සරසවිය, ධම්මක චැනලය හා ගුරු අරගලය


 නිශාන්ත බණ්ඩාර 

ණ්ඩාර දිසානායක හා උපුල් සන්නස්ගල යන දෙන්නාම ගත් කළ ප්‍රසිද්ධ ටියුෂන් ගුරුවරුන්ය. ඔවුන් එක්ව සිදු කළ සංවාදයක් යූ ටියුබ් නාලිකාවට පසුගිය දිනෙක උඩුගත කොට තිබුණි. මෙම සාකච්ඡාව තුළදී  සක්‍යා ආයතනය ගැන හා ගුරු වෘත්තිය පිළිබද මෙන්ම, ළමයින්ට ඇති ආදරය සහ ඒ වෙනුවෙන් සිසුන්ගෙන් ලැබෙන ප්‍රතිචාර පිළිබඳවද; ගුරුවරුන් ලෙස ඔවුන්ගේ ජීවිතය පිළිබඳවද ඒ හා බැඳි සමාජ ජීවිතය පිළිබඳවද සාකච්ඡා වෙයි. 

මෙහිදී මේ සියලු කතා අතර සන්නස්ගල අසන විශේෂ ප්‍රශ්නයක් තමයි උසස්පෙළ ළමයින්ට A සාමාර්ථ ගන්නට උගන්වන බණ්ඩාර දිසානායක පෞද්ගලික විශ්වවිද්‍යාලයක් ආරම්භ කරන්නේ ඇයිද යන ප්‍රශ්නය. එහිදී මේ ප්‍රශ්නයට ලබා දෙන අතිශය සාමාන්‍ය පිළිතුර වන, ඉතාම සුළු ලකුණු මට්ටමකින් රජයේ විශ්වවිද්‍යාල වලට යෑමට අවස්ථාව නොලැබෙන ලක්ෂ සංඛ්‍යාත දරුවන් වෙනුවෙන් එය ආරම්භ කළ බව ඔහු පවසයි. ඒ සමගම මෙම විශ්වවිද්‍යාලය තුළ තමන්ට හැකි උපරිම අයුරින් දරුවන් වෙනුවෙන් සහන සලසන බවත්, සමහරුන්ට නොමිලේ උගන්වන බවත් ඔහු පවසයි. එසේම එතැනින්ද එහාට යමින් කළ යුත්තේ මේවැනි අසරණ ළමයි පිටරට යාම නවතා හැකිනම් පිටරට ළමයින්ද මෙහි ගෙන්වා ඉගැන්විය යුතු බවයි. තවද මේ ප්‍රශ්නයට ප්‍රති ප්‍රශ්න ලෙස දැන් ඇත්තේ රාජ්‍ය බැංකු දෙකක් බවත් පෞද්ගලික බැංකු 21ක් ඇති බවත්, එසේම රාජ්‍ය රෝහල් මෙන්ම පෞද්ගලික රෝහල්ද ඇති බවත් ඔහු තර්ක කරයි. 

පෞද්ගලික විශ්වවිද්‍යාල වලට පක්ෂ අය හැමදාම මතුරන මේ කතාව ගැන අපිට මොකක්ද කියන්න පුලුවන්?

පළමුවෙන්ම හිතෙන දේ තමයි ; ඇත්ත, උසස් පෙළ සමත් ඉතා අතලොස්සකට පමණක් රාජ්‍ය විශ්වවිද්‍යාල වල අවස්ථාව ලැබෙන නිසා අනෙක් අයට විසඳුමක් අවශ්‍යයයි. පෞද්ගලික විශ්වවිද්‍යාල වලට එරෙහිව කතා කරන්නේ වාමාංශික පක්ෂ නිසා ඊලගට ඇහෙන ප්‍රශ්නය වන්නේ ඔය කියන විදියට හැමෝම රාජ්‍ය විශ්වවිද්‍යාල වලට බදවා ගන්න කියන එක ප්‍රායෝගිකද කියන ප්‍රශ්නය.  මනෝරාජික මනස්ගාත නැතිව රජය මගින් නියාමනය කරන පෞද්ගලික අධ්‍යාපනය පිළිගැනීම මීට ඇති එකම ප්‍රායෝගික විසදුම නොවේද? කියලා අහන්නේ ඒ අනුව. 

නමුත් මෙහිදී බොහෝ දෙනෙක් හිතා මතා මග හරින ප්‍රති-ප්‍රශ්නයක් ඇත. 

ඇයි බණ්ඩාර දිසානායක හෝ නෙවිල් ප්‍රනාන්දු හෝ කවුරු හෝ මේ විධියට ජාතික ප්‍රශ්නයකට පෞද්ගලික උත්තර දෙන්න යන්නේ? ඔව්, අපිට කියන්න පුලුවන් ඒ ළමයින්ගේ අසරණභාවය දරා ගන්න බැරිව, ආණ්ඩුවත් මොකුත් නොකරන නිසා, ඉතාම සද්භාවයෙන් කරන දෙයක් කියලා. ඒක එහෙම නම්, පුද්ගලයකු විධියට කරන සද්භාවී මැදිහත්වීමටකට වඩා ආණ්ඩුවකට නැත්නම් සමාජයකට මේ වගකීම ගත්තොත් වඩා සාධාරණයක් ඉටු කරන්න බැරිද? සැබැවින්ම අධ්‍යාපනය හා සෞඛ්‍ය වැනි අංශ පොදු සමාජ වගකීමක් වන්නේ මේ නිසා නොවේද? 

මනෝරාජික විසදුම වන්නේ ලක්ෂ සංඛ්‍යාත දරු පිරිසකගේ ප්‍රශ්නයකට එක්කෙනෙක් දෙන්නෙක්ගේ සල්ලි පාවිච්චි කරලා තනි උත්තර හදන එකද? පොදු සමාජයක් ලෙස වගකීම ගෙන රජය ලෙස විසදුම් ලබා දීමද? අපි මොහොතකට හිතමු බණ්ඩාර දිසානායක හෝ කවුරු හෝ සත පහක ලාභයක් ගන්නේ නැතිව මේ ප්‍රශ්නෙ විසදන්න මැදිහත් වෙනවා කියලා. ඒත් එහෙම වැඩකටත් සීමාවක් තියෙනවා නේද? ඔහුට හෝ ඇයට මග හැරෙන ප්‍රමාණය කොච්චරද? 

මේ අතර වසංගතය අස්සේ ඔන්ලයින් අධ්‍යාපනය ගැන කථාබහක් ඇති වී තිබේ. ධම්මික පෙරේරා චැනල් එකක් පටන්ගෙන ඒකට උත්තරයක් ද දි තිබේ, ඉතින් ඇයි ගුරුවරු ලක්ෂ ගණනක් ඉන්න, අධ්‍යාපන ඇමතිවරුන් කිහිපදෙනෙක් ඉන්න, අධ්‍යාපනය වෙනුවෙන්ම වෙන් වෙච්ච සම්පත් තියෙන, අත්දැකීම් සහිත ලංකාවේ අධ්‍යාපන අමාත්‍යංශයට ඔය වැඩේ කරන්න බැරි? 

මේක ධම්මික පෙරේරාගේ සද්භාවය පිළිබඳ ප්‍රශ්නයක් නෙවෙයි. ආණ්ඩුව හිතා මතා තම වගකීම මගහරිනවා. ඩයලොග් එකේ 'ශිෂ්‍යත්ව' කියලා රූපවාහිනී නාලිකා එක්ක එකතුවෙලා පින් අතේ වැඩ විධියට අති දුෂ්කර පාසල් වලට ශිෂ්‍යත්ව දෙනවා. ඇයි ආණ්ඩුවට ඕක කරන්න බැරි? අඩුම තරමේ සංඥා කුළුණු ටිකවත් හදන්නේ නැත්තේ ඇයි?

පැහැදිලිවම මේ තියෙන්නේ මේ දේවල් මෙහෙම වෙන්න ඉඩ හැරලා තිබීම. රාජ්‍යය ඒ වගකීම ගන්නේ නැතිකම. නමුත් බොහෝ දෙනෙක් මේ ගැන රාජ්‍යයෙන් ප්‍රශ්න කළාට පස්සේ ඒ දිහා බලන්නේ නැතිව හැරෙන්නේ ප්‍රශ්න කරන්නන් වෙතය. ඔවුන්ට අනුව කුහක ආණ්ඩුව නොව සමාජය පැත්තෙන් කරන ප්‍රශ්න කිරීමය. 

වත්මන් ගුරු අරගලය තුළ ඇත්තේද මෙවැනි ගැටලුවකි. එය බොහෝ දෙනෙක් දකින්නේ ගුරුවරුන්ගේ වැටුප් ප්‍රශ්නයක් ලෙසය. එසේ වීමට සමහර විට සමහර වෘත්තිය සමිති මේ අරගලය සමාජගත කළ ආකාරයද හේතු විය හැකියි. කෙසේ නමුත් පොදුවේ ටියුෂන් වලට විශාල මුදලක් ගෙවන්න වෙලා තියෙනවා කියලා මැසිවිලි නගන දෙමාපියන් සමාජයක් ලෙස රටේ අධ්‍යාපනය වෙනුවෙන් මීට වඩා වැඩි මුදලක් වෙන් කරන්න කියල ආණ්ඩුවට කියනවා නම්, ඒක වඩා ස්ථිර විසඳුමක් නෙමෙයිද? රජය අධ්‍යාපනයට කරන වියදම වැඩි වෙන එක හරහා තම වියදම් සැහැල්ලු කරගන්න කල්පනා කිරීම නොවේද වඩා හොඳ විසඳුම? 

බණ්ඩාර දිසානායකගේ පෞද්ගලික විශ්ව විද්‍යාලය වගේම, ධම්මික පෙරේරාගේ අධයාපන චැනලය තුලින් ද එලියට එන්නේ එකම ප්‍රශ්නය. එනම් සමාජයක් ලෙස විසදුම් සෙවිය යුතු ප්‍රශ්න, ආණ්ඩුව තම සමාජ වගකීම අත් හැර දමා තිබෙන නිසා 'පෞද්ගලිකකරණය' වී තිබීම. බණ්ඩාර දිසානායකගේ හෝ ධම්මික පෙරේරාගේ උත්සාහයන් 'හොඳ' දේවල් විධිහට දකින සමාජය, ආණ්ඩුව සමාජ වගකීම අත්හැරීම ප්‍රශ්න කරන අය 'කුහකයන්' ලෙස හෙලා දකින තරමට මෙම පෞද්ගලිකකරණය අපි අතර සාමාන්‍යකරණය වෙලා තිබෙනවා. විකෘතිය අපිට පෙනෙන්නේ ප්‍රකෘතිය විධිහට. 


Comments

Popular posts from this blog

කොවිඩ් -19 මදිවට IMF! : කොවිඩ්වලින් වැටෙන ආර්ථිකයට IMF ඇනීම

 ශිරන් ඉලන්පෙරුම  කොවිඩ්-19 වසංගතය ශ්‍රී ලංකාවට බලපෑවේ එහි ආර්ථික ඉතිහාසයේ ඉතා අසීරු කාල පරිච්ඡේදයකය. 2012 වසරේ සිටම දළ දේශීය නිෂ්පාදිතයේ වර්ධන අනුපාතය අඛණ්ඩව පහත වැටෙමින්  නිෂ්පාදන ප්‍රමාණය පහත වැටී ඇති අතර, 1990 දශකයේ මැද භාගයේ නොදුටු, දළ දේශීය ආදායමේ ප්‍රතිශතයක් ලෙස ඇති බාහිර ණය තොග ඉතා ඉහළ  මට්ටමකට ළඟා වී ඇත. 2016 දී දීර්ඝ කාලීන පියවීමේ / ගෙවීමේ ක්‍රමය යටතේ ඩොලර් බිලියන 1 ක මුදලක් ණයට ගැනීමට ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදල (IMF) සමඟ ශ්‍රී ලංකාව ගිවිසුමක් ඇති කර ගත්තේය.  රටේ දිනෙන් දින වැඩිවන ණය නිසා හීන වී යන ආර්ථික වර්ධනය නවත්වා ගැනීමට ඉහත සඳහන් ණය මුදල උදව් වෙන බවට  පවසමින්  ප්‍රතිපත්ති සම්පාදකයින් මෙම ණය ගිවිසුම සාධාරණීකරණය කළහ. පුරෝකථනය කළ පරිදි, ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදල කොන්දේසි මාලාවක් මේ හා සමග නිකුත් කලේය. එනම්, රජයේ වියදම් අඩු කිරීමෙන් සහ බදු වැඩි කිරීමෙන් මූල්‍ය හිඟය අඩු කිරීමයි. මුදල් අවප්‍රමාණය කෙරුණි. ආනයන නිදහස් කෙරුණි. ඉන්ධන සහ පොහොර සහනාධාර ඉවත් කෙරුණි. උද්ධමනය පාලනය කිරීම සඳහා පොලී අනුපාත ඉහළ නංවන ලදී.  නමුත් මේවා සැබවින්ම වැඩ කළා ද? 2016 සහ 2019 අතර වර්ධන වේගය ( ජාත්‍යන්

ගෝලීයකරණය ගැන මායාවල් එපා - සමීර් අමීන්

  සමීර් අමීන් (1931-2018) ආර්ථික චින්තනයේ ඉතිහාසය තුල   සිය අනන්‍යතාවය ප්‍රකට ලෙස සටහන් කල රැඩිකල් චින්තකයෙකි. 1931 ඊජිප්තුවේ කයිරෝ හි උපත ලැබූ ඔහුගේ අධ්‍යයන කලාපය වූයේ ' තුන්වන ලෝකය ' ලෙස හඳුනාගත් ගෝලීය දකුණේ රටවල ඌන සංවර්ධනය පිලිබද ප්‍රශ්නයයි. එනම් තුන්වන ලෝකයේ රටවල්වලට ' සංවර්ධනය වෙන්න බැරි ඇයි ?' කියන ප්‍රශ්නයයි. ධනවාදය යටතේ ලෝක ආර්ථිකය ධූරාවලිගත , අසමානතාවයෙන් හා සූරාකෑමෙන් යුක්ත එකක් බව තර්ක කල අමීන් මේ පද්ධතිය තුල ගෝලීය උතුරේ රටවල් ගෝලීය දකුණේ රටවල් දුගීකරණයට ලක්කිරීම තුලින් සංවර්ධනය වන බව පැවසීය. ' පරායක්තතා න්‍යාය ' (dependency theory) නමින් ප්‍රකට වූ ගුරුකුලයේ පුරෝගාමියෙක් ලෙස ‍ හෙතෙම පරිධියේ රටවල සිට ගෝලීය උතුරේ රටවල් වෙත සම්පත් ගලනය සිදුවන හැටි ; ඒ තුල පරිධියේ රටවල ඌන සංවර්ධනය දිගටම පවතින හැටි පෙන්වා දී තිබේ. පරිධියෙන් උද්ධරණය කෙරෙන අතිරික්තය ඔහු හඳුන්වන්නේ ' අධිරාජ්‍යවාදී කුලිය ' යන නමින්ය. පහත සම්මුඛ සාකච්ඡාව 2018 වර්ෂයේ, එනම් මිය යාමට ටික කලෙකට පෙර ඔහු ඉන්දියාවේ Frontline සගරාව සමග කල සංවාදයක සිංහල පරිවර්තනයයි. ගෝලීයකරණය , අසමානතා වර්ධනය

මෙන්ෂෙවික්වරුන්ට මොකද උනේ? (1) | බොල්ෂෙවික්-මෙන්ෂෙවික් භේදය

රුසියානු විප්ලවය පිලිබඳ කථා කරන විට, හැමදෙනාම කථා කරන්නේ බොල්ෂෙවික් පක්ෂය පිලිබඳවය. විප්ලවයේ ජයග්‍රාහකයන් වූයේ බොල්ෂෙවිකයන් නිසා මෙය සාධාරණය. ඉතිහාසය අයිති වන්නේ ජයග්‍රහණය කරන අයටය. කෙසේ වුවද, 1917 වන තෙක් රුසියාවේ සමාජවාදී ව්‍යාපාරයේ විශාලතම ප්‍රවණතාවය වූයේ බොල්ෂෙවික්වරුන් නොවේ ; මෙන්ෂෙවික්වරුන්ය. පිටුවහලේ සිටි ලෙනින් 1917 අප්‍රේල් මස ස්විට්සර්ලන්තයේ සිට අප්‍රේල්වල රුසියාවට නොපැමිණි, ක්ෂණිකව බලය අල්ලා ගැනීම පිලිබඳ අදහස බොල්ෂෙවික් පක්ෂය තුල ජය නොගත් විකල්ප යථාර්තයක ඇතැම්විට රුසියාවේ පාලක පක්ෂය වන්නට ඉඩ තිබූ මෙන්ෂෙවික් පක්ෂයට පසුව අත් වූ ඉරණම කුමක්ද? මෙම කෙටි ලිපි පෙල ඒ පිලිබඳවය. ***  මෙන්ෂෙවික්වරුන්ට වූ දේ ගැන කථා කිරීමට පෙර මෙන්ෂෙවික්වරුන් යනු කවුදැයි හදුනාගත යුතුය. මෙන්ෂෙවික්වරුන්ට සිදුවූ දේ ඔවුන් 'කවුද?', ඔවුන් 'කලේ කුමක්ද?' යන්න සමග තදබල ලෙස බැඳී පවතී.   බොල්ෂෙවික් හා මෙන්ෂෙවික් යනු රුසියානු සමාජ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී කම්කරු පක්ෂයේ ප්‍රවණතා දෙකකි. මෙම භේදය ඇති වූයේ 1903දීය. මෙකල යුරෝපයේ කම්කරු පාන්තික සමාජවාදී ව්‍යාපාරය හැඳින්වූ‍යේ සමාජ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ව්‍යාපාරය නමිනි